-Jesteśmy na miejscu.-stwierdził Luke i zatrzymał samochód przed wielkim ,nowoczesnym budynkiem.Zapewne był to uniwersytet w którym studiowała moja znienawidzona siostra. Przed wejściem stała tabliczka z napisem " Wesleyan University in Ohio, USA".
-Chyba żartujesz.-zaśmiałam się i spojrzałam przez okno na ciemny park.-Mamy mieszkać u mojej siostry?
-A masz inne propozycje na nocleg?-parsknął i wysiadł z samochodu.On chyba żartował.Nie będę spała w jej pokoju.Wyjdę z pokoju i tyle.Przenocuje na kanapie przed drzwiami lub po prostu na podłodze i mam gdzieś to co powiedzą ludzie. Luke otworzył bagażnik i zaczął wyjmować rzeczy. Odwróciłam się do dziewczyn z tyłu,spojrzałam na jedną i drugą.
-Chcecie tam spać?-spytałam, ale spojrzały po sobie i wzruszyły ramionami.Odwróciłam się i popatrzyłam przez okno. Luke otworzył drzwi od mojej strony. Wysiadłam z samochodu trzaskając drzwiami.
-Coś ci się nie podoba Aria?-spytał.
-Tak. Coś mi się nie podoba -fuknęłam.
-Możemy nocować gdzie indziej.-wzruszyłam ramionami.
-Teraz to,to nie ma znaczenia.-weszłam do pokoju mojej siostry.Okno było otwarte na oścież, dwa duże łóżka piętrowe,jedno normalne,pięć białych komód i trzy szafy w tym samym kolorze.Pokój był pomalowany kolorem turkusowym a na czarnych panelach leżał ciemno fioletowy dywan.Pułki były zawieszone nad biurkiem.W pokoju były dwa duże okna, które rozświetlały pokój.
-Ładnie?-spytał Luke obejmując mnie w pasie.
-Bardzo.Gdzie śpimy?-westchnęłam.
-O tam.-wskazał na drzwi.-W naszym pokoju.-uśmiechnął się.
-Dzięki.-wtuliłam się w niego i poszliśmy do pokoju koloru kawy z mlekiem.Podłoga była wyłożona szarym dywanem. Janette i Megan spały z Meredith.A my tutaj. Razem. Sami. -ostatnie słowo powiedział powoli.Pocałowałam go w szyje i zaśmialiśmy się razem.Podeszłam do walizek i otworzyłam jedną z nich po czym wyjęłam piżamę, kosmetyczkę i ręcznik.Poszłam do łazienki i umyłam się.Ogoliłam nogi,wyczesałam włosy i dokładnie umyłam zęby.Wyszłam z łazienki i poprzestawiałam walizki pod okno żeby nie zagradzały miejsca na przejście.
-Jesteś głodna?-spytał chłopak leżąc na łóżku z rękoma nad głową.Nogi wisiały uderzając o przód łóżka.Dopiero teraz poczułam,że burczy mi w brzuchu i zrobiłam się głodna.
-Nawet nie wiesz jak.-pokręciłam głową i podeszłam do niego podając rękę.Pociągnął mnie do siebie i położyłam się koło niego.Przejechałam nosem po jego szyi i uśmiechnęłam się do siebie.Zaśmiał się lekko i objął ramieniem.
-Co robisz?-śmiał się gdy włożyłam mu rękę pod bluzkę.
-Jestem strasznie głodna chodźmy.-wstałam i podeszłam do włącznika światła i zgasiłam lampkę w pokoju.Poszliśmy na dół gdzie czekały na nas Megan i Janette. Wzięłam talerz i spojrzałam na Luke'a.Zaśmiałam się a on dołączył do mnie.
-Z czego się śmiejesz?-spytał nie przerywając śmiechu.
-Skąd mam wiedzieć?Uspokójmy się.-stwierdziłam po czym nałożyłam chleb,masło i sałatkę z marchwi oraz sok miętowy.Poszliśmy do reszty i zjedliśmy kolację.Odłożyłam talerzyk do okienka gdzie był napis"tu odkładać naczynia". Podeszłam do drzwi stołówki i spojrzałam na Luke'a.Gdy zobaczyłam ,że uśmiecha się łobuzersko poszłam korytarzem.Zrobiłam kilka kroków i usłyszałam jak drzwi otwierają się i wybiega z nich Luke.Obróciłam się i zobaczyłam ,że mnie goni więc pobiegłam uciekając.Dogonił mnie przed drzwiami,objął od tyłu i uniósł w górę.
-Zostaw Luke!-zaśmiałam się.
-A co jeśli nie?-zaniósł mnie do pokoju nie puszczając.
-Puścisz mnie teraz?-spytałam gdy byliśmy na miejscu.Luke opuścił mnie na dywan i poszłam przebrać się w leżącą na krześle piżamę.
Kiedy wyszłam z łazienki już leżał na łóżku. Podeszłam do niego i zaczęliśmy się całować. Po chwili już leżałam na nim i tuliliśmy się do siebie. Wtedy Luke wplótł swoje ręce w moje włosy i zaczął nimi targać. Potem przesunął je niżej i włożył pod moją piżamę. Masował mnie po plecach a po moim ciele przechodziły lekkie dreszcze ,które powodowały ,że moje ciało powoli się ochładza aż będzie całe zimne,jak wykute z lodu.Nagle Luke wyjął ręce spod koszulki a moje zamknięte oczy otworzyły się gwałtownie i obróciłam głowę w jego stronę a on dotknął mojej ręki jakby chciał sprawdzić czy jeszcze żyje.Otworzył usta żeby wydobyć z siebie słowo ,ale po chwili je zamknął i spojrzał na mnie ze strachem w oczach.Wiedziałam o co chodzi.
-Nic mi nie jest Luke.Po prostu tak już mam gdy za bardzo się stresuje czymkolwiek.Jestem cała zimna ,ale zaraz mi przejdzie.
-Ale ty masz fioletowe ręce i usta.Jakbyś...umierała.-powiedział powoli i puścił moją dłoń.
-Nic mi nie jest.Naprawdę przejdzie mi.-uspokajałam go,ale wstał i poszedł do łazienki.Wstałam gdy usłyszałam jak puszcza wodę w umywalce.Odwrócił głowę w moją stronę i podszedł.
-Co chcesz zrobić?-staliśmy od siebie niecałe piętnaście centymetrów ,że widziałam jego szarawe punkciki na niebieskich oczach.Patrzyłam mu w oczy i nie zamierzałam przestawać ponieważ były magnetyzujące w których można było zatopić się i niezliczone godziny przeznaczyć na patrzenie w nie.
poniedziałek, 28 stycznia 2013
niedziela, 6 stycznia 2013
Część 8
Samochód stał na poboczu autostrady.Był ranek,a pogoda była pochmurna i zbierało się na deszcz.Nie słyszałam samochodów jadących na drodze co mnie zdziwiło.Wyszłam z jeepa i poszłam.Zobaczyłam rozbite samochody ,jeden na drugim.Spod klap od silnika leciała para.Podeszłam do jednego z aut i spojrzałam do środka przez szybę od strony kierowcy.Człowiek był cały we krwi,twarz leżała na kierownicy.Żona mężczyzny ledwo co oddychała i jęczała.
-Wszystko dobrze?-spytałam kobietę ,ale ona jakby wyparowała.Zniknęła ,a na siedzeniu została plama skrzepniętej krwi.Po chwili zdałam sobie sprawę ,że wszyscy nie żyją.Pobiegłam do naszego jeepa.Janette i Megan leżały na tylnich siedzeniach.Na twarzach miały wielkie dziury.Jakby ktoś powyciągał im skórę ostrymi paznokciami.Oczy miały skierowane w górę.Całe ręce były podrapane,wszystko było zakrwawione.Nie wiedziałam czy Luke nie żyje i zaczęłam panikować.Ręce i nogi trzęsły mi się,nie mogłam pozbierać myśli i zaczęłam płakać.Otworzyłam bagażnik i usłyszałam czyjeś wołanie o pomoc spod bagaży.Pomyślałam,że to Luke i zaczęłam wyrzucać wszystko z samochodu.Na podłodze leżał chłopak.Odwrócił głowę w moja stronę i wyciągnął rękę w moją stronę.Weszłam do bagażnika i oparłam jego głowę o moje kolana.
-Co się stało? Jak się tu znalazłeś?-spytałam a z oczu popłynęły mi zły na widok tego jak wygląda.
-Cornelia przyszła i pozabijała wszystkich.Straciłem przytomność i obudziłem się tu.Krzyczałem o pomoc i ty mnie odnalazłaś.
-Co dalej robimy?Wszyscy nie żyją.Zostaliśmy tylko my.
-Ty zostałaś.-szepnął i odgarnął moje włosy z twarzy.
-Luke,a ty?-oczy chłopaka zaczęły opadać i nagle zamknęły się.Przyłożyłam jemu twa palce do tętnicy ,ale umarł.Zostałam sama jak palec.Bez nikogo,na środku autostrady.Leżałam na podłodze w bagażniku i płakałam za Lukiem ,oraz wszystkimi moimi problemami.
Obudziłam się na siedzeniu pasażera obok Luka.Obróciłam się do tyłu i byłam spokojna ,ponieważ dziewczyny siedziały z tyłu.Wszyscy byli cali i zdrowi.
-Słuchaj miałam sen.-zaczęłam.-Cornelia wszystkich pozabijała.Nawet ciebie.Na autostradzie wszyscy byli trupami leżącymi w samochodach.Janette i Megan miały wydartą skóre na twarzy.Wszystko wyglądało jak z horroru.Na szczęście to był sen,chociaż może być to proroczy sen.Pamiętasz?Opowiadałam ci gdy śniło mi się ,że byłam w lesie i ktoś na mnie napadł.Tak się stało ,tylko to nie byłam ja.To była Taylor.
-Znaleziono ją?Co jej się stało?-spytała Megan.
-Najgorsze to ,że nie znaleziono ciała.W lesie były ślady krwi.Ciągnęły się kilka metrów aż nagle trop się urwał.Wykopano w tym miejscu dziurę chociaż nic nie znaleziono.Mówili o tym w telewizji gdy byłam w szpitalu i tego samego dnia zadzwoniłam do Alexis bo wiem ,że były przyjaciółkami ,ale nie chciała ze mną o tym rozmawiać.Nic nie słyszeliście?Mówiono o tym przez cały dzień.-wszyscy pokręcili przecząco głowami.-Nieważne.Musimy uważać na siebie i zawsze trzymać się razem.Nie wiadomo kiedy Cornelia może na nas zaatakować.Gdzie jesteśmy?-spojrzałam na zegar w samochodzie.Była godzina dziesiąta.-Od której jedziemy?Luke jechałeś całą noc?
-Jakoś tak wyszło.Piłem red bulla i nie wyczuwam zmęczenia.W bagażniku są zapasy energetyków.Wstąpiłem na stację benzynową i bak jest do pełna zalany.Poza tym nie chciałem was budzić.
-Ale to szkodzi twojemu zdrowiu!
-Martwisz się o moje zdrowie?-zakpił.
-Owszem.Nie chcę cię stracić wiesz o tym.
Julie
-Wszystko dobrze?-spytałam kobietę ,ale ona jakby wyparowała.Zniknęła ,a na siedzeniu została plama skrzepniętej krwi.Po chwili zdałam sobie sprawę ,że wszyscy nie żyją.Pobiegłam do naszego jeepa.Janette i Megan leżały na tylnich siedzeniach.Na twarzach miały wielkie dziury.Jakby ktoś powyciągał im skórę ostrymi paznokciami.Oczy miały skierowane w górę.Całe ręce były podrapane,wszystko było zakrwawione.Nie wiedziałam czy Luke nie żyje i zaczęłam panikować.Ręce i nogi trzęsły mi się,nie mogłam pozbierać myśli i zaczęłam płakać.Otworzyłam bagażnik i usłyszałam czyjeś wołanie o pomoc spod bagaży.Pomyślałam,że to Luke i zaczęłam wyrzucać wszystko z samochodu.Na podłodze leżał chłopak.Odwrócił głowę w moja stronę i wyciągnął rękę w moją stronę.Weszłam do bagażnika i oparłam jego głowę o moje kolana.
-Co się stało? Jak się tu znalazłeś?-spytałam a z oczu popłynęły mi zły na widok tego jak wygląda.
-Cornelia przyszła i pozabijała wszystkich.Straciłem przytomność i obudziłem się tu.Krzyczałem o pomoc i ty mnie odnalazłaś.
-Co dalej robimy?Wszyscy nie żyją.Zostaliśmy tylko my.
-Ty zostałaś.-szepnął i odgarnął moje włosy z twarzy.
-Luke,a ty?-oczy chłopaka zaczęły opadać i nagle zamknęły się.Przyłożyłam jemu twa palce do tętnicy ,ale umarł.Zostałam sama jak palec.Bez nikogo,na środku autostrady.Leżałam na podłodze w bagażniku i płakałam za Lukiem ,oraz wszystkimi moimi problemami.
Obudziłam się na siedzeniu pasażera obok Luka.Obróciłam się do tyłu i byłam spokojna ,ponieważ dziewczyny siedziały z tyłu.Wszyscy byli cali i zdrowi.
-Słuchaj miałam sen.-zaczęłam.-Cornelia wszystkich pozabijała.Nawet ciebie.Na autostradzie wszyscy byli trupami leżącymi w samochodach.Janette i Megan miały wydartą skóre na twarzy.Wszystko wyglądało jak z horroru.Na szczęście to był sen,chociaż może być to proroczy sen.Pamiętasz?Opowiadałam ci gdy śniło mi się ,że byłam w lesie i ktoś na mnie napadł.Tak się stało ,tylko to nie byłam ja.To była Taylor.
-Znaleziono ją?Co jej się stało?-spytała Megan.
-Najgorsze to ,że nie znaleziono ciała.W lesie były ślady krwi.Ciągnęły się kilka metrów aż nagle trop się urwał.Wykopano w tym miejscu dziurę chociaż nic nie znaleziono.Mówili o tym w telewizji gdy byłam w szpitalu i tego samego dnia zadzwoniłam do Alexis bo wiem ,że były przyjaciółkami ,ale nie chciała ze mną o tym rozmawiać.Nic nie słyszeliście?Mówiono o tym przez cały dzień.-wszyscy pokręcili przecząco głowami.-Nieważne.Musimy uważać na siebie i zawsze trzymać się razem.Nie wiadomo kiedy Cornelia może na nas zaatakować.Gdzie jesteśmy?-spojrzałam na zegar w samochodzie.Była godzina dziesiąta.-Od której jedziemy?Luke jechałeś całą noc?
-Jakoś tak wyszło.Piłem red bulla i nie wyczuwam zmęczenia.W bagażniku są zapasy energetyków.Wstąpiłem na stację benzynową i bak jest do pełna zalany.Poza tym nie chciałem was budzić.
-Ale to szkodzi twojemu zdrowiu!
-Martwisz się o moje zdrowie?-zakpił.
-Owszem.Nie chcę cię stracić wiesz o tym.
Julie
1,150 k.
Hejka!Do jutra chce dobić do 1,150 wejść.Uda się?Z waszą pomocą na pewno!Wchodźcie na bloga i komentujcie nasze części.Wtedy będziemy wiedziały co wam się podoba a co nie.
Julie ,Ambra ,Nadine
<<1,150 k.>>
Julie ,Ambra ,Nadine
<<1,150 k.>>
sobota, 5 stycznia 2013
1000 i ktoś nowy
Ludzie!!! Gdy nie będę miała pomysłów na części to będzie pisać moja koleżanka Ambra. I tak wchodźcie na bloga.Już lepiej z waszym schodzeniem . Niedługo i 1000 wejść!!!.
Julie
*1000*
Pomóżcie dobić do 1k.
k.-1000
Julie
*1000*
Pomóżcie dobić do 1k.
k.-1000
piątek, 4 stycznia 2013
Część 7 III
- To nie ja!-odpowiedziałam. Zupełnie nie pamiętałam tego wydarzenia. Alexis i Taylor faktycznie miały coś wspólnego z zaginięciem Cornelii, ale ja nie.
Nagle chwyciła nóż i dźgnęła nim Luke'a w rękę. Natychmiast trysnęła z niej krew.Chciałam podbiec pomóc mu,zadzwonić po pogotowie i policję.Chłopak stracił przytomność, a Cornelia, widząc to podeszła do mnie.Odsuwałam się w tył i nadepnęłam na zbite lustro weneckie Szłam dalej tyłem aż natrafiłam na szklane drzwi.Cornelia przysuwała się coraz bliżej z nożem uniesionym na wysokości mojej twarzy.Popchnęłam drzwi za sobą i upadłam na kafle tarasowe.Czołgałam się nadal tyłem, nie spuszczając oczu z Cornelii. Wtedy się zamachnęła.Trafiła w miejsce, w którym przed chwilą była moja głowa.Nóż kuchenny wbił się lekko w fugę i nie mogła go wyciągnąć,co dało mi kilka chwil do działania.
Pobiegłam do domu, natrafiając na bezwładnego Luke'a. Chwyciłam największe ostrze jakie udało mi się znaleźć i poszłam w stronę tarasu.Ręce strasznie mi się trzęsły, ale byłam pewna jednego: chcę się odegrać za Luke'a. Dziewczyna już stała z nożem wyciągniętym przed siebie. Podeszła bliżej. Wiedziałam, że trochę się waha, ponieważ moja broń była zdecydowanie lepsza, lecz była pewna, że przewyższa mnie umiejętnościami. Niepewnie przysunęłam się do niej.Zamachnęła się mocno małym nożykiem, tnąc mnie po twarzy. Poczułam, że mam na twarzy wielką szramę.
Cisnęłam nożem ponownie. Tym razem trafiłam w szyję. Przeraziłam się na widok głębokiego na kilka centymetrów wgłębienia. Krew, uwolniona z żyły spływała po ramionach, dekolcie, wsiąkała w koszulkę, potem spodnie, buty, a ja tylko stałam przerażona, trzęsąc się ze strachu i obserwując śmierć byłej koleżanki. Następne kilka dni przesiedziałam na oddziale intensywnej terapii. Po rzekomej, już trzeciej śmierci Cornelii poszłam do sąsiadów Luke'a, którzy zadzwonili po karetkę. Miałam nadzieję, że to była ostateczna śmierć dziewczyny. Lekarze stwierdzili jeden zgon, jedną osobę w ciężkim stanie i wysłali nas wszystkich do szpitala. Okazało się, że miałam wiele ran i muszą zostać one zszyte. Za kilka dni powinni mnie wypuścić.
W tym czasie nie dostałam żadnej informacji o stanie zdrowia mojego chłopaka. Pielęgniarka nie odpowiadała na moje pytania, a lekarz psychiatra powiedział, że te wiadomości nie są mi potrzebne.
Julie
Nagle chwyciła nóż i dźgnęła nim Luke'a w rękę. Natychmiast trysnęła z niej krew.Chciałam podbiec pomóc mu,zadzwonić po pogotowie i policję.Chłopak stracił przytomność, a Cornelia, widząc to podeszła do mnie.Odsuwałam się w tył i nadepnęłam na zbite lustro weneckie Szłam dalej tyłem aż natrafiłam na szklane drzwi.Cornelia przysuwała się coraz bliżej z nożem uniesionym na wysokości mojej twarzy.Popchnęłam drzwi za sobą i upadłam na kafle tarasowe.Czołgałam się nadal tyłem, nie spuszczając oczu z Cornelii. Wtedy się zamachnęła.Trafiła w miejsce, w którym przed chwilą była moja głowa.Nóż kuchenny wbił się lekko w fugę i nie mogła go wyciągnąć,co dało mi kilka chwil do działania.
Pobiegłam do domu, natrafiając na bezwładnego Luke'a. Chwyciłam największe ostrze jakie udało mi się znaleźć i poszłam w stronę tarasu.Ręce strasznie mi się trzęsły, ale byłam pewna jednego: chcę się odegrać za Luke'a. Dziewczyna już stała z nożem wyciągniętym przed siebie. Podeszła bliżej. Wiedziałam, że trochę się waha, ponieważ moja broń była zdecydowanie lepsza, lecz była pewna, że przewyższa mnie umiejętnościami. Niepewnie przysunęłam się do niej.Zamachnęła się mocno małym nożykiem, tnąc mnie po twarzy. Poczułam, że mam na twarzy wielką szramę.
Cisnęłam nożem ponownie. Tym razem trafiłam w szyję. Przeraziłam się na widok głębokiego na kilka centymetrów wgłębienia. Krew, uwolniona z żyły spływała po ramionach, dekolcie, wsiąkała w koszulkę, potem spodnie, buty, a ja tylko stałam przerażona, trzęsąc się ze strachu i obserwując śmierć byłej koleżanki. Następne kilka dni przesiedziałam na oddziale intensywnej terapii. Po rzekomej, już trzeciej śmierci Cornelii poszłam do sąsiadów Luke'a, którzy zadzwonili po karetkę. Miałam nadzieję, że to była ostateczna śmierć dziewczyny. Lekarze stwierdzili jeden zgon, jedną osobę w ciężkim stanie i wysłali nas wszystkich do szpitala. Okazało się, że miałam wiele ran i muszą zostać one zszyte. Za kilka dni powinni mnie wypuścić.
W tym czasie nie dostałam żadnej informacji o stanie zdrowia mojego chłopaka. Pielęgniarka nie odpowiadała na moje pytania, a lekarz psychiatra powiedział, że te wiadomości nie są mi potrzebne.
Julie
środa, 2 stycznia 2013
Pomysły? Zero
Nie mam pomysłu na następną część.Sorki.Muszę trochę pomyśleć nad dalszą częścią a to trochę potrwa.Ale nie rezygnujcie z wchodzenia na bloga. Naprawdę dobrze się sprawujecie z wchodzeniem na bloga. OBY TAK DALEJ!!!! Jutro lub pojutrze będzie następna część.
<<<<<<<<KOMENTUJCIE JAK WAM SIĘ PODOBA!!!>>>>>>>>
*.*. *.*.*.*.*.*
*.*.*. .*.*.*.
*.*.*. 2013 .*.*.*
*.*.*. .*.*.*
*.*.*. .*.*.*
*.*.*.*.*.*.*.*.* .
Julie
<<<<<<<<KOMENTUJCIE JAK WAM SIĘ PODOBA!!!>>>>>>>>
*.*. *.*.*.*.*.*
*.*.*. .*.*.*.
*.*.*. 2013 .*.*.*
*.*.*. .*.*.*
*.*.*. .*.*.*
*.*.*.*.*.*.*.*.* .
Julie
wtorek, 1 stycznia 2013
Część 7 II
Następny dzień?Wakacje.Najlepsze co może być.
-Ej są wakacje.-szturchnęłam Luka gdy robiliśmy śniadanie w kuchni u niego w domu.Widok mojego dawnego domu przyszywał mnie o dreszcz i chciało mi się płakać.Próbowałam nie spoglądać w to miejsce gdy jechałam gdziekolwiek.Moja reakcja na wakacje nie była dość wesoła jak na pierwszy raz.Mój zapłon o czym kolwiek był spóźniony. Mark pod względem zapłonu był strasznie zacofany.Gdy Cat,jego siostra uderzyła go w nogę dopiero po kilku sekundach jęknął z bólu nogi.
-Brawo!-krzyknął Luke.
-Wiem mam spóźniony zapłon.-zaśmiałam się.Ktoś zadzwonił do drzwi.-Czekaj otworze.-odłożyłam nóż i zrobiłam krok w stronę drzwi.Luke zatrzymał mnie.Spojrzałam na niego pytająco.
-To Cornelia.Nikt z naszej rodziny ani ze znajomych nie dzwoni tak długo do drzwi.Nawet dostawca pizzy ani listonosz.To na pewno ona.Idź do schowka pod schodami.Zapal światło.Drzwi są białe.Zasuń je dobrze wtedy nikt nie będzie widział ,że tam jest schowek.Będziesz czuć się bezpiecznie uwierz mi.Ja otworzę jej drzwi.-wziął mój nóż z deski do krojenia.Był naprawdę ostry.Poszłam do schowka.Drzwi były z zewnątrz oszklone i automatyczne po dotknięciu otwierały się same i zasuwały także.Weszłam i usiadłam na małym fotelu.Spojrzałam na drzwi.Teraz widziałam co dzieje się na zewnątrz.Zdałam sobie sprawę ,że to było lustro weneckie.Ściany były takie grube ,że nic nie słyszałam.Włączyłam radio i zaczęłam go słuchać.Spojrzałam znów na drzwi.Stała w nich Cornelia i patrzyła się.Myślałam ,że patrzy się na mnie ,ale przecież nic nie zobaczy.To lustro.Zobaczyłam Luka.Cała koszula we krwi.Wziął krzesło i rozbił je na głowie Cornelii z całej siły.Ta odwróciła się do niego.Było widać na jej twarzy wstręt i złość.Rzuciła się na niego.Przewrócili się oboje na podłogę.Ona na niego.Luke wyrywał się jej ale była za silna.Zobaczyłam jak chłopak odchyla głowę do tyłu i zaczyna krzyczeć. Cornelia zaczęła miażdżyć mu nadgarstki.Próbowałam otworzyć drzwi ,ale nie dałam rady.Kopnęłam w nie a lustro rozprysło się na kilka części.
-Pomóż -krzywił się z bólu.Usłyszałam jak łamie mu się kość w lewym nadgarstku.Podbiegłam do niej i pociągnęłam za włosy.
-Zostaw go.-syknęłam.Puściła rękę i wstała.-Po co ranisz najpierw jego?
-Żeby nie mógł cię uratować.
-Po co chcesz mnie zabić?Ty w ogóle żyjesz?
-Nie,nie żyje.Chce ci wyrządzić krzywdę bo ty zabiłaś mnie.Pamiętasz?
-O co chodzi?
-Minęły cztery lata a nie pół roku kochana.Wraz z Alexis i Taylor zabiłyście mnie.Tyle ,że nikt mnie nie znalazł.Zakopałyście mnie na cmentarzu we trzy.Nikomu nic nie powiedziałyście.I ja też nie pisnęłam ani słowa do tej pory.Próbowałam cię uwięzić w domku Alexis ale ktoś cię wyciągnął.A reszta dziewczyn zdążyła uciec.
-Czemu to mnie chcesz zabić?
-Znów to samo pytanie.-zaśmiała się lekko.-Nie chcę cię zabić bo chcę żebyś cierpiała w bólu jak ja w ziemi.Po roku czasu mnie odkopali.Po kilku dniach obudziłam się.Jestem inna niż kiedyś.Mam więcej siły.Jestem zdolna zrobić wszystko.
------------------------------------------------------------------
Będzie jeszcze część 7 III tylko jutro.;) Julie
-Ej są wakacje.-szturchnęłam Luka gdy robiliśmy śniadanie w kuchni u niego w domu.Widok mojego dawnego domu przyszywał mnie o dreszcz i chciało mi się płakać.Próbowałam nie spoglądać w to miejsce gdy jechałam gdziekolwiek.Moja reakcja na wakacje nie była dość wesoła jak na pierwszy raz.Mój zapłon o czym kolwiek był spóźniony. Mark pod względem zapłonu był strasznie zacofany.Gdy Cat,jego siostra uderzyła go w nogę dopiero po kilku sekundach jęknął z bólu nogi.
-Brawo!-krzyknął Luke.
-Wiem mam spóźniony zapłon.-zaśmiałam się.Ktoś zadzwonił do drzwi.-Czekaj otworze.-odłożyłam nóż i zrobiłam krok w stronę drzwi.Luke zatrzymał mnie.Spojrzałam na niego pytająco.
-To Cornelia.Nikt z naszej rodziny ani ze znajomych nie dzwoni tak długo do drzwi.Nawet dostawca pizzy ani listonosz.To na pewno ona.Idź do schowka pod schodami.Zapal światło.Drzwi są białe.Zasuń je dobrze wtedy nikt nie będzie widział ,że tam jest schowek.Będziesz czuć się bezpiecznie uwierz mi.Ja otworzę jej drzwi.-wziął mój nóż z deski do krojenia.Był naprawdę ostry.Poszłam do schowka.Drzwi były z zewnątrz oszklone i automatyczne po dotknięciu otwierały się same i zasuwały także.Weszłam i usiadłam na małym fotelu.Spojrzałam na drzwi.Teraz widziałam co dzieje się na zewnątrz.Zdałam sobie sprawę ,że to było lustro weneckie.Ściany były takie grube ,że nic nie słyszałam.Włączyłam radio i zaczęłam go słuchać.Spojrzałam znów na drzwi.Stała w nich Cornelia i patrzyła się.Myślałam ,że patrzy się na mnie ,ale przecież nic nie zobaczy.To lustro.Zobaczyłam Luka.Cała koszula we krwi.Wziął krzesło i rozbił je na głowie Cornelii z całej siły.Ta odwróciła się do niego.Było widać na jej twarzy wstręt i złość.Rzuciła się na niego.Przewrócili się oboje na podłogę.Ona na niego.Luke wyrywał się jej ale była za silna.Zobaczyłam jak chłopak odchyla głowę do tyłu i zaczyna krzyczeć. Cornelia zaczęła miażdżyć mu nadgarstki.Próbowałam otworzyć drzwi ,ale nie dałam rady.Kopnęłam w nie a lustro rozprysło się na kilka części.
-Pomóż -krzywił się z bólu.Usłyszałam jak łamie mu się kość w lewym nadgarstku.Podbiegłam do niej i pociągnęłam za włosy.
-Zostaw go.-syknęłam.Puściła rękę i wstała.-Po co ranisz najpierw jego?
-Żeby nie mógł cię uratować.
-Po co chcesz mnie zabić?Ty w ogóle żyjesz?
-Nie,nie żyje.Chce ci wyrządzić krzywdę bo ty zabiłaś mnie.Pamiętasz?
-O co chodzi?
-Minęły cztery lata a nie pół roku kochana.Wraz z Alexis i Taylor zabiłyście mnie.Tyle ,że nikt mnie nie znalazł.Zakopałyście mnie na cmentarzu we trzy.Nikomu nic nie powiedziałyście.I ja też nie pisnęłam ani słowa do tej pory.Próbowałam cię uwięzić w domku Alexis ale ktoś cię wyciągnął.A reszta dziewczyn zdążyła uciec.
-Czemu to mnie chcesz zabić?
-Znów to samo pytanie.-zaśmiała się lekko.-Nie chcę cię zabić bo chcę żebyś cierpiała w bólu jak ja w ziemi.Po roku czasu mnie odkopali.Po kilku dniach obudziłam się.Jestem inna niż kiedyś.Mam więcej siły.Jestem zdolna zrobić wszystko.
------------------------------------------------------------------
Będzie jeszcze część 7 III tylko jutro.;) Julie
Część 7 I
Obudziłam się w nocy.Gdzie ja jestem?Jak się tu znalazłam.Wokół mnie było pełno drzew.Wstałam i szłam przez las ,który był oddalony o kilka kilometrów od szosy.A prowadziła do niego jedynie polna dróżka.Było ciemno a księżyc przebijał się przez korony drzew co powodowało ,że las był trochę oświetlony.Byłam sama i kroczyłam po suchych,łamiących się gałęziach.Było tak cicho ,że słyszałam własny oddech.Bałam się.Szłam i nie miałam celu jakbym chodziła sobie po markecie bez powodu .Skupiłam słuch na krokach za sobą.Ktoś szedł za mną.Stanęłam i odwróciłam się.Księżyc padał na moją twarz.Próbowałam zobaczyć kto stoi naprzeciwko mnie ,ale nie zdołałam.Mogłam rozpoznać tylko ,że to chłopak po budowie ciała.Był wysoki i zaczął iść w moją stronę.Pobiegłam najszybciej jak się da.Postać była coraz bliżej i bliżej aż nagle złapała mnie za rękę a ja upadłam potykając się o kamień.Upadł na mnie.
-Zostaw mnie!-wyrywałam się jemu ale obezwładnił mnie przyciskając moje ręce do ziemi.
-Pomocy!!-darłam się bo tylko to mogłam zrobić.Nawet nie mogłam poruszyć ciałem.I tak pewnie nikt mnie nie usłyszał.Za daleko od drogi się znajdywałam.Nagle jakby jakiś głos dochodził skądś.Moje imię.Obudziłam się i byłam w łóżku.Leżałam cała spocona.Głowa mnie bolała.
-Co ci się śniło?-spytał Luke.
-Szłam przez las i ktoś zaczął mnie gonić.Upadłam na ziemię i jakiś chłopak mnie obezwładnił a ja dalej krzyczałam o pomoc.Wtedy mnie obudziłeś.Głowa mnie boli.
-Widać po tobie zmęczenie.Masz sine usta.-dotknął ich.
-Zimno mi.-zaczęłam się trząść i schowałam pod kołdrę.Luke dotknął mojego czoła.
-Jesteś zimna.Przyniosę ci herbatę.-wyszedł ze swojego pokoju.Rozglądałam się przez chwile.Szaro-niebieski pokój.Meble z szarego dębu.Jedno duże okno na cały pokój.i jasna lampa.
-Dzięki.-powiedziałam gdy Luke przyszedł z kubkiem ciepłej herbaty.Uśmiechnął się i odstawił kubek gdy wypiłam napój.
-Cieplej ci ?-spytał.Pokiwałam głową ,że tak.
-Chodź tu do mnie.-powiedziałam i poklepałam ręką miejsce obok mnie.Luke położył się i mnie przytulił.
-Kocham cię.-powiedział.
-Ja ciebie też.-szepnęłam.
-Zostaw mnie!-wyrywałam się jemu ale obezwładnił mnie przyciskając moje ręce do ziemi.
-Pomocy!!-darłam się bo tylko to mogłam zrobić.Nawet nie mogłam poruszyć ciałem.I tak pewnie nikt mnie nie usłyszał.Za daleko od drogi się znajdywałam.Nagle jakby jakiś głos dochodził skądś.Moje imię.Obudziłam się i byłam w łóżku.Leżałam cała spocona.Głowa mnie bolała.
-Co ci się śniło?-spytał Luke.
-Szłam przez las i ktoś zaczął mnie gonić.Upadłam na ziemię i jakiś chłopak mnie obezwładnił a ja dalej krzyczałam o pomoc.Wtedy mnie obudziłeś.Głowa mnie boli.
-Widać po tobie zmęczenie.Masz sine usta.-dotknął ich.
-Zimno mi.-zaczęłam się trząść i schowałam pod kołdrę.Luke dotknął mojego czoła.
-Jesteś zimna.Przyniosę ci herbatę.-wyszedł ze swojego pokoju.Rozglądałam się przez chwile.Szaro-niebieski pokój.Meble z szarego dębu.Jedno duże okno na cały pokój.i jasna lampa.
-Dzięki.-powiedziałam gdy Luke przyszedł z kubkiem ciepłej herbaty.Uśmiechnął się i odstawił kubek gdy wypiłam napój.
-Cieplej ci ?-spytał.Pokiwałam głową ,że tak.
-Chodź tu do mnie.-powiedziałam i poklepałam ręką miejsce obok mnie.Luke położył się i mnie przytulił.
-Kocham cię.-powiedział.
-Ja ciebie też.-szepnęłam.
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)