Część 1

    Znów do nas wróci, wiedziałam że tak będzie-rzekła profesorka Blue dyrektorka wielkiej szkoły z internatem w Bostonie na zebraniu nauczycieli

-znów będą niewyjaśnione zabójstwa na terenie szkoły. Kiedy jej nie było wszystko ucichło nie było ofiar z przegryzionymi gardłami leżących w kałuży nie czerwonej lecz bordowej krwi a gdy wróciła po dwóch miesiącach wakacji znów były ofiary. co pan o tym sądzi prof.Bluestrong?-spytała.

-Cóż wiem że to nie możliwe ale sądzę że to nie człowiek- rzekł profesor

-Jeśli to nie człowiek to kto?

-To może być wampir z rodu Safaz charakteryzujący się dużą mocą psychiczną ale i fizyczną. Mają zdolności nad ludzkie i przybierają formę człowieka.Gdy ugryzą wpuszczają jad który zmienia kolor krwi właśnie na bordowy. Ten jad jest śmiertelny lecz gdy wampir ugryzie w dwóch miejscach ofiara staje się takim samym wampirem.

-No nie wiem -powiedziała pani Blue-chociaż to mogło być możliwe bo nasza szesnastoletnia Dakota nie spała i nie jadła ludzkiego pożywienia a to cecha wampira. Odkąd była u nas były ciągłe napady na szpital i była kradziona krew a gdy szukali sprawcy doszli do internatu.

Gdy rada się skończyła wszyscy nauczyciele udali się do swoich pokoi. Gdy dyrektorka Marry Blue ściągnęła swoją suknię i włożyła co lżejszego usiadła wreszcie po męczący dniu kiedy nagle do jej pokoju wpadł dostojnik internatu wtajemniczony we wszystakie sprawy szkoły krzyknął:

-Już jest, już przyjechała... no Dakota już tu jest jest na podjezdzie!!!!!!!!!!!!!!

- Dobrze dziękuję za informację proszę zwołać wszystkich profesorów niech wyjdą na podwórze i niech ją przywitają i oddzielnie zakwaterują tak żeby miała cały pokój dla siebie a ja tylko się przebiorę i zaraz tam będę.

Dostojnik wybiegł z jej pokoju aby przekazać wiadomość reszcie nauczycieli. Marry usiadła w fotelu i powiedziała sama do siebie: - No nie po co ja wogóle ją tu przyjmowałam i znów będą bardzo duże problemy ale damy radę wszystako będzie dobrze damy radę.  

Nadine 

Koniec

-No nie wiem.-spojrzałam na szklankę.-Dobra!Raz kozie śmierć.-zrobiłam duży łyk i połknęłam napój.Wszyscy wokół mnie zaczęli krzyczeć i wiwatować nie wiem czemu.
-Chodź zatańczymy.-Charles odstawił swój kieliszek i pociągnął w stronę parkietu. 
-Czekaj!-pociągnęłam go do siebie.Wzięłam jego napój i powąchałam.
-Piłeś wódkę?-zapytałam. 
-To normalne.Powinnaś spróbować.-puścił do mnie oko.Uniosłam jedną brew w górę. -Dobra sory. Chodź.-znów mnie pociągnął tylko na tyle mocno ,że się przewróciłam i upadłam na podłogę a Charlie razem ze mną i co gorsza na...mnie.Oparł się ręką o podłogę a drugą odgarnął mój kosmyk włosów z twarzy.Spojrzałam w jego oczy ,które były szaro-niebieskie.Zbliżał się powoli ,niemal niezauważalnie i pocałował mnie co dla mnie było uszczęśliwiające i miłe, nawet bardzo chociaż po pocałunku wszystko się zmieniło.Po tym zrozumiałam ,że mnie kocha i nie byliśmy już przyjaciółmi tylko parą , która szanuje siebie i ponoć nie opuszcza , ale nie tylko to się zmieniło.Zmieniło się o wiele więcej nie tylko w naszych kontaktach , ale i w otoczeniu co mnie przeraziło. 
-Charlie-szepnęłam. 
-Tak?-rozejrzeliśmy się oboje po sali.Nikogo.Nikogo nie było tylko my we dwoje , dym , ogień.Ogień! 
-Wstań! Szybko ! Uciekamy!- krzyczałam do Charliego.Podniósł mnie i wybiegliśmy tą drogą gdzie nie było ognia.Jedyną drogą do ucieczki była kratka przez którą dało się przejść w podłodze.Charlie poszedł pierwszy co mi nie przeszkadzało ale ja już nie zdążyłam ponieważ ktoś pociągnął mnie za nogę .Przewróciłam się jak by było mi mało przewracania się i osoba zaczęła mnie ciągnąć po ziemi w stronę drzwi. 
-Pomocy Charlie pomóż!!!-darłam się i zaczęłam płakać.Zanim jednak Charlie wyszedł byłam gdzieś i nie wiedziałam gdzie.Leżałam na betonie ale nadal była noc.Ktoś podniósł mnie i przyłożył coś zimnego do mojej szyi.Jak mi się zdawało to był nóż.Znów zaczęłam płakać i błagać żeby mnie nie zabijano.Zamknęłam oczy bo nie chciałam patrzeć na swoją śmierć.Otworzyłam je po kilku sekundach i zobaczyłam Charliego , który szedł w moją stronę. 
-Stój!-krzyknął porywacz.Odwróciłam lekko głowę żeby zobaczyć kto to.Szybko odwróciłam jednak głowę i wyrywałam się bo to był Windston.Poczułam przy mojej skroni broń.Ręce miałam związane jak i nogi.Byłam bezbronna.Teraz najwidoczniej czekała mnie tylko śmierć.Zanim moja śmierć nastała powiedziałam tylko do Charliego ,że go kocham i kulka broni znalazła się w mojej głowei. Może i takie miało być moje życie. 

---------------------------------------------------------------- 
Wiem ,że koniec smutny i nostalgiczny ,ale już musiałam skończyć moją historię ponieważ moja przyjaciółka już będzie pisać swoją historię.  

Julie
 
   

-A gdzie konkretnie idziemy?-zapytałam , ale nie odpowiedział tylko patrzył się z zamyśleniem w oddal.Nie zamierzałam zadawać tego pytania powtórnie tylko poszłam z nim w ciszy.Poszliśmy do centrum miasta gdzie drogi były odśnieżone i samochody jeździły normalnie.Ludzi było jak mrówek przez co nie można było się przecisnąć normalnie przez chodnik.Charlie pociągnął mnie w boczną uliczkę , która była dosyć wąska i ciemna co mi się zdawało podejrzane. 
-Gdzie idziemy?-spytałam. 
-Na skróty. 
-W taki sposób?Trochę dziwne ,że jest tu ciemno i w ogóle.
-Nie bój się.Nic ci nie będzie.-objął mnie ręką a ja się w niego wtuliłam.Odcinek był nie za długi więc przeszliśmy go szybciej niż się spodziewałam. 
-Widzisz nic ci się nie stało.-uśmiechnął się i puścił mnie.Zrobiłam to samo.
-Dzięki. 
-Nie ma za co.-zaśmiał się i weszliśmy do klubu gdzie przy drzwiach stał paker w czarnej obcisłej koszulce oraz spotdniach w tym samym kolorze.Charlie pokazał zakupione bilety i weszliśmy.Sala była ogromna.Wszędzie świeciły lasery i kule dyskotekowe a całe pomieszczenie miało kolor ciemny niebieski.Po prawej stronie był bar gdzie można było zamówić coś do picia,w środku sali był DJ.Poszliśmy wpierw do przyjaciół Charliego.Przedstawił mnie Annie,Davidowi którzy z tego co zauważyłam byli parą oraz z Fredrikiem.Fred był duszą towarzyską do przesady.Codziennie chodzi na imprezy a do szkoły przychodzi niepunktualnie przez co się nie dziwię. Jak każdy chłopak podrywa każdą dziewczynę i zaprasza na drinka.Ogólnie Fred to miły chłopak i zawsze opowiada dowcipy przez które można śmiać się do łez i jest spoko.Poszłam po drinka i zamówiłam mojito. 
-Jak się podoba?-krzyknął Fred siadając obok i zamawiając napój.
-Jest świetnie!Nigdy nie byłam na takiej imprezie ,ale jak na pierwszy raz to super!
-Zawsze pijesz ?  
-Nie! Kiedyś próbowałam jak byłam mała ale od razu wyplułam wino ,które dała mi mama na spróbowanie.-oboje się śmialiśmy.
-Dobra! Ja spadam ! Charlie idzie!-wstał i podszedł do dziewczyny w czarnych jak smoła włosach i zagadał na podryw. 
-To co robimy?-zapytałam. 
-Robimy co chcemy!!!-wykrzyczał Charles.-poproszę mocnego drinka dla tej pani.-wskazał na mnie.
-CO?! Ale ja jeszcze nie dopiłam poprzedniego! 
-To nic!! Trzymaj.-podał mi mieszankę różnych alkoholi.-Pij do dna!
 

-Chcesz to idź.Moją odpowiedź znasz.
-No chodź...proszę...tylko dwie godziny...-zrobił kocie oczy. 
-Jeny dobra.-przewróciłam oczyma. 
-Dzięki.To my idziemy!-krzyknął i pociągnął mnie za rękę. 
-Ej!Muszę się przygotować. 
-Przygotujesz się u mnie.-powiedział i wyszedł razem ze mną.-Moja mama ma kosmetyki a z ciuchami nie będzie problemu.-puścił do mnie oko.
-Okej.To pa!-pomachałam do Adon. 
-Papa!Bawcie się dobrze!-zamknęła za nami drzwi. 
Poszliśmy do domu Charliego.W drzwiach przywitała nas jego mama. 
-Hej mamo.Emily chce się przygotować na imprezę.Idziemy razem na dwudziestą drugą.
-Pewnie!Łazienka jest u góry po lewej.Charlie cię zaprowadzi.
-Chodź.-powiedział i objął mnie w pasie po czym wyznaczył mi drogę.  
-Dzięki.-weszłam do łazienki i zamknęłam się.Zdziwiłam się gdy zobaczyłam czarną sukienkę do kolan z długim rękawem ,który był uszyty z cienkiego materiału.Buty były nie za duże jak na moją stopę.Były to także czarne baleriny.Podeszłam do umywalki i otworzyłam szafkę ,która wisiała nad nią.Były tam cienie do powiek ,szminki ,puder i tusz do rzęs.
-No to wszystko co mi potrzeba.-szepnęłam do siebie i wyciągnęłam je.Otworzyłam pudełko z cieniami do powiek i wybrałam kolor szary.Usta pomalowałam kolorem kremowym a na rzęsy nałożyłam niedużą warstwę tuszu.Ubrałam sukienkę oraz baleriny i wyszłam.Charlie stał przed drzwiami czekając na mnie. 
-Długo się szykowałaś.-spojrzał na zegarek. 
-Tylko pół godziny. 
-Tylko?Chyba aż.-zadrwił. 
-Ciesz się ,że w ogóle się zgodziłam pójść z tobą na imprezę ,więc nie zrzędź. 
-Przepraszam.Idziemy?-spytał. 
-Oczywiście.-włożyłam płaszcz i poszliśmy. 

Julie 

Gdy szliśmy przez park pochłonięty białym pierzem napotkaliśmy zaledwie na parę osób ponieważ było dość późno.Spojrzałam na Charlesa.Patrzyłam na niego przez kilka sekund zanim się spojrzał na mnie. 
-Czemu się na mnie patrzysz?-zaśmiał się i odwrócił w moją stronę.Złapał mnie za ramiona i przekręcił w swoją stronę żeby mnie widzieć i przy okazji zatrzymać.
-A co nie można popatrzeć na tą brzydką twarz przez którą coś przejechało?-powiedziałam to z taką powagą ,że sama się zdziwiłam ,że powiedziałam coś z opanowaniem do Charliego.Jego oczy patrzyły na moje ,ale nie zwracałam na to uwagi.
-Nie masz humoru?-zapytał.
-Sama nie wiem.-wzruszyłam ramionami.
-Czemu?widać po twoich oczach ,że jesteś smutna.-powiedział z troską. 
-Nie jestem.-odwróciłam się i poszłam chociaż ucisk na moim nadgarstku nie pozwolił na to. 
-Oczy nie kłamią i nie idź bo nie chce żeby ci się coś stało.Jest ciemno. 
Spuściłam głowę a moje długie,lekko kręcone,brązowe włosy opadły na płaszcz.
-Słodko wyglądasz w rozpuszczonych włosach.-rzekł przerywając ciszę.Poczułam jak się rumienie na polikach,chociaż nie przejmowałam się tym ponieważ i tak były czerwone od zimna.
-Nie udawaj.
-Nie udaję.Naprawdę ładnie wyglądasz.Wydaje mi się,że ci zimno.-dotknął mojej dłoni która trzęsła się i była zimna jak lód od chłodu.Nie dziwiłam się,że zaraz mi ręce odpadną bo oczywiście zapomniałam rękawiczek a płaszcz nie miał kieszeń.Charlie przytulił mnie.Jego ciało było ciepłe na tyle żebym mogła się ogrzać. 
-Nie musisz.-powiedziałam.  
-Ale chce cię ogrzać żeby nie było ci zimno. 
-Dzięki.To dziwne,ale spoko.Już mi ciepło.Puść mnie proszę. 
-Nie chce.
-Ale musisz bo...
-Bo?-nie dał mi dokończyć.
-O jeny puść mnie!-nie umiałam nic wymyślić i się próbowałam wyzwolić od jego uścisku,ale nie puszczał.-Puść mnie.
-Dobra.-spuścił głowę i puścił mnie. 
-Nie smuć się,jeszcze nie raz będzie mi zimno.-uśmiechnęłam się i zaśmiałam.-Chodź do domu bo zimno.
-A jednak ci zimno!- krzyknął zadowolony.
-Dobra może ale chodź.
-Okej.Żebyś się rozgrzała to pogonimy się.-podał rękę do uścisku.-No dalej zobaczymy kto szybciej dobiegnie do domu.
-Dobra.-powiedziałam.-Tylko zadzwonię do Adon żeby robiła coś do jedzenia.Zadzwoniłam do Adon.
-Adon szykuj coś do jedzenia.Jesteśmy za dziesięć minut w domu.Pa.-Rozłączyłam się. 
-Raz,dwa...trzy!-Charlie pobiegł pierwszy ,ale nie dałam za wygraną i wybiegłam przed niego.Podstawiłam mu nogę i przewrócił się wpadając w zaspę.Śmiałam się do łez.
-Kurde nie ma tak!- otrzepał się ze śniegu i zaczął mnie gonić.Uciekałam ile sił w nogach chociaż nie zdążyłam dobiec jako pierwsza do domu ponieważ dogonił mnie i wbiegł do pokoju śmiejąc się ze mnie jak z idiotki.Adon patrzyła to na mnie to na Charliego. 
-A wam co się stało?Gonił was ktoś?-zapytała trzymając nóż w ręce. 
-Goniliśmy się  kto wróci jako pierwszy do domu.Oczywiście Charlie się przewrócił w zaspę...
-Bo mnie przewróciłaś.-wtrącił. 
-Oj tam to szczegół.-machnęłam ręką.
-No taki se szczegół bo to główna atrakcja tej gonitwy.Jestem cały od śniegu.-Zdjął czapkę i potrząsnął głową.
-Dobra.Zrobiłam wam kanapki więc jedzcie a potem idź Charles do domu.
-Wyganiasz mnie?! 
-Nie ,ale już późno.
-I co z tego?Ja idę na imprezę z Emily.
-A skąd taki pomysł?-wtrąciłam. 
-A tak se wymyśliłem. 
-Właśnie widać głupku.Ja nigdzie nie ide.Sam se idź i upij się a ja posiedzę w domu.
-I ty myślisz ,że się człowiek upije od piwa?
-Chyba cie coś boli! Każdy wie,że od jednego piwa człowiek nie upije się a od kilku mocnych drinkóto szybciej.A poza tym nie jestem duszą towarzyską więc sory.-odmówiłam.
-Pff jak sobie chcesz.  

--------------------------------------------------------------- 

Myślę ,że się podoba.Jutro następna część trochę zwariowana.;D 

Julie          

 

Ten pomysł wydawał mi się bardzo dziwny chociaż wzięłam wazon.Spojrzałam zza futryny kto to.Nie wierzyłam własnym oczom!To był Charles. To był mój przyjaciel ,ale taki któremu mogłam powiedzieć wszystko i zawsze mnie wysłucha. 
-Adon.-syknęłam. 
-Hm? 
- Odstaw pałkę to Charles. 
-Twój Charles? 
-Nie!Adon jesteśmy tylko przyjaciółmi!. 
-Dobra , dobra. - stanęłam w drzwiach. Charles odwrócił się do mnie i uśmiechnął się. 
-Co tu robisz?-zapytał. 
-No właśnie.Co ja mogę tu robić?Wiesz co jestem na wakacjach wiesz?-zaśmiałam się. -Pomyśl a co ja tu mogę robić? 
-Dobra wiem!- podbiegł , podniósł mnie i zakręcił. 
-Przestań?!- krzyczałam i śmiałam się naraz. 
-Bo co? Ups!-upuścił mnie a ja jęknęłam i upadłam na panele. 
-Ty głupku!-uderzyłam go w ramie gdy się pochylił. 
-Przepraszam nie chciałem.- powiedział i podał mi rękę.Wstałam.Odwróciłam się i spojrzałam na Adon.Oczy miała szeroko otwarte a usta ułożone w listere O. 
-Co Adon?- potrząsnęłam nią. 
-Nie wierze.-odpowiedziała śmiejąc się.
-W co ? 
-W to co on zrobił. 
-Że mnie upuścił? - uniosłam jedną brew do góry. 
-Tak. 
-Adon.To normalka w jego przypadku.Jest strasznie chudy i nie ma wcale mięśni. 
-Ej!- krzyknął. 
-Cóż musisz się pogodzić.- odwróciłam się. Spuścił głowę. 
-Dobra a co ty tu chcesz i skąd masz klucze?-zapytała Adon. 
-Ja?Ja tu przyszedłem po Emily.A klucze mam od Emily z domu. 
-Z mojego domu?A gdzie my mamy iść w tą pogodę?-poszłam do kuchni. 
-Z twojego domu. A iść to mamy...na spacer.-wymyślił coś na szybko.Zawsze poznaje go po tym jak kłamię. 
-A tak na serio? 
-Pójdziesz czy nie? No co ty nic ci nie zrobię znasz mnie przecież.
-No dobra. - wzruszyłam ramionami. Ubrałam płaszcz , buty i wyszliśmy.  

Julie

-Pewnie! - powiedziała włączając czajnik na herbatę.Poszłyśmy do jej pokoju i rozsiadłyśmy się na łóżku.Moja przyjaciółka wyjęła album ze zdjęciami.-A teraz ,żeby zapomnieć o wszystkim pooglądamy zdjęcia. Przynajmniej się trochę pośmiejemy i powspominamy.-uśmiechnęła się do mnie. Odwzajemniłam uśmiech. Adon i ja zazwyczaj rozumiemy się bez słów. Wystarczy jedno spojrzenie i wszystko wiadomo co która ma na myśli. Jesteśmy siostrami a przynajmniej tak uważamy.Gdy oglądałyśmy zdjęcia ktoś zaczął otwierać drzwi kluczem do domu. 
-Kiedy twoi rodzice mieli wrócić?-zapytałam z zaniepokojeniem. 
-Jutro. - zdziwiła się. 
-Twój brat jest w domu? 
-Nie , ale on pojechał na jakąś wycieczkę.  
-Więc kto otwiera drzwi?-spojrzałam w kierunku drzwi od pokoju Adon. 
-Nie wiem...- wstałyśmy powoli z łóżka tak żeby nie było szelestu.Adon wzięła pałkę baseballową.Ma ją dlatego ,że kiedyś grała w drużynie baseballowej.Zeszłyśmy na dół i podeszłyśmy na palcach do ściany. 
-Jak ten ktoś wejdzie tu to walnę go pałką a ty weź z dużego pokoju wazon i rozbijesz mu go na głowie. Dobra?-szepnęła tak cicho ,że ledwo co usłyszałam. 
-Dobra. 

Część 4

Część 4

Wróciłyśmy do domu. 
-No to mamy już kilka informacji o nim.-powiedziałam wchodząc przez próg drzwi domu Adon. 
-Zawsze coś. Dziękuje ,że mi pomogłaś.Bez ciebie nie byłabym w stanie znaleźć Windstona.
-Nie ma za co.No cóż , po części to też mój przyjaciel a poza tym nieważne czy przyjaciel jest żywy czy nie  to i tak trzeba się o niego troszczyć.- zaśmiałam się do niej. 

1h i dodaje następną część bo jestem w szkole na infie. ;)
 

Część 3.

-Skoro nie ma go w kraju to gdzie może być?-zapytałam. 
-Nie wiem.Może być w każdym kraju i zabijać innych ludzi bez powodu.To jego hobby i to dla niego rozrywka tak samo jak dla nas na przykład spotykanie się z przyjaciółmi i urządzanie imprez.Jest nieobliczalny i nie do pokonania.Nikt za nim nie nadąża bo zabija w bardzo szybkim tempie na całym świecie.Jeśli go nie złapiemy to zabije nawet i 6 029 ludzi w ciągu miesiąca.Jest poszukiwany na całym świecie.Do dzisiaj nikt go nie złapał. 
-Aha.Dobrze.Dziękuję za informację.
-Można poprosić pani numer telefonu?Gdybyśmy dostali nowe informacje o nim?-zapytał. 
-Oczywiście.345 679 745. - mężczyzna zapisał numer na kartce papieru i wyszłam. 
-I jak?-zapytała Adon wstając z krzesła. 
-Jest nieobliczalny.Nazywa się Nicholas Windston.Zabija na całym świecie i zabija w różnych przebraniach przez co nie można go rozpoznać z prawdziwej twarzy.Jego wygląd to włosy do ramion,nieduże usta i oczy.Widziałam portret pamięciowy.
-Aha?- otworzyła szeroko usta.- To.Jakiś.Waaaariattt.-powiedziała powoli. 
-Ta.- zaśmiałam się.  

Julie

Dalsza część

Na następny dzień wstałam , zjadłam śniadanie i poszłam do szkoły wcześniej.Nie zdążyłam odnieść plecaka pod sale a Adon czekała na mnie. 
-Hej.- powiedziałam. 
-Hej.Widziałaś jakiegoś chłopaka jak szłaś do szkoły? 
-Tak...szedł za mną. 
-W co był ubrany? 
-W czarny płaszcz.
-No i nic nie zrobiłaś!?- krzyknęła na mnie.-Gdzie on jest !? 
-Pod 204. 
-Idziemy- uspokoiła się , złapała mnie za rękę i pobiegłyśmy pod sale. Adon była wściekła i gdy go zobaczyła podbiegła i popchnęła go.Ten upadł na podłogę. 
-Ej!- krzyknął chłopak.-Co jest!? 
-Czemu to zrobiłeś!? Mów czemu !- złapała go za włosy i pociągnęła. 
-Ale o co ci chodzi?- zapytał odciągając jej rękę.-Zostaw mnie dziewczyno nic nie zrobiłem!Uspokój się!
-Nie kłam.Wiem , że zabiłeś Chrisa pod domem Horensów i ty dobrze  o tym wiesz! 
-Jakiego Chrisa? Nie znam tego gościa.Odczep się ode mnie i mi nie wmawiaj ,że coś zrobiłem.
-Co robiłeś o szesnastej dwadzieścia?-zapytałam. 
-Byłem w mieście coś zjeść. 
-Widzisz Adon?-zwróciłam się do przyjaciółki.-To nie on.To,że ma czarny płaszcz to nie znaczy,że zabił Chrisa. 
-Przepraszam.-powiedziała do chłopaka. 
-Nie szkodzi ,ale powinnaś się opanować w niektórych sytuacjach.-zaśmiał się. 
-Chodź Adon.Idziemy na policję.-pociągnęłam ją.
Zadzowniłam po taksówkę i pojechałyśmy.Weszłyśmy na komisariat gdzie czekało kilka osób.Podeszłyśmy do policjanta dyżurnego. 
-Przepraszam.Wczoraj około godziny szesnastej dwadzieścia zamordowano chłopaka koło domu Horensów na ulicy Wollen.Czy ktoś z policji był na miejscu zbrodni? 
-Tak.Słyszałem o tym chłopaku.Wracał ze szkoły i ktoś go napadł.
-A wie pan może kto to zrobił?-zapytałam.
-Niestety nie.Policja zrobiła  daktyloskopie z noża i ciała zamordowanego ,ale jeszcze nie podała szczegółów.
-Dobrze.Na którym piętrze jest wydział kryminalny? 
-Na trzecim. 
-Dziękuje.- pobiegłyśmy po schodach ponieważ nie chciało nam się czekać na windę. Poprosiłam Adon żeby zaczekała. Zapukałam do drzwi gdzie była plakietka z napisem: " wydział kryminalny" .
-Proszę! - krzyknął policjant.Otworzyłam drzwi i weszłam. 
-Dzień dobry.Ja w sprawie morderstwa Chrisa Wornera. 
-Proszę usiąść.- odpowiedział mężczyzna z lekkim zarostem.Usiadłam i rozglądnęłam się po pokoju.-Otóż chodzi o Chrisa tak?Jest pani rodziną tej osoby czy kimś bliskim?-zapytał.
-Jestem jego koleżanką.
-Więc.Zrobiliśmy odciski palców i wynika na to,że został zamordowany przez Nicholasa Windstona.Mamy portret pamięciowy.-podał mi zdjęcie na którym był mężczyzna około czterdziestki z włosami do ramion,lekką brodą i niedużymi oczyma oraz ustami. 
-Proszę pana ,ale to nie jest on.Moja przyjaciółka go widziała.Miał brązowe włosy i nie były do ramion i ponoć był ze szkoły.
-Niektórzy przebierają się za kogoś innego. Zakładają maski przez które wydaję się ,że są młodsi i nikt nie poza ich prawdziwej twarzy oraz peruki a pani przyjaciółce mogło się to tylko zdawać , że jest ze szkoły. Zobaczyła raz czy dwa twarz innej osoby i mogło się jej zdawać,że to młody chłopak. 
-Dobrze.Dziękuje. A gdzie się znajduje teraz pan Windston? 
-Gdy policja przyjechała na ulicę Wollen jego już nie było.Rozwiesiliśmy list gończy na ulicach i w mieście , ale jeszcze nikt się nie zgłosił.Jest też prawdopodobieństwo ,że po prostu nie ma go w kraju.  

Sory ,że nie dokończyłam,ale skończyła mi się wena.Przepraszam.Jutro napiszę dalej. ;)

Julie.

NOWA OSOBA NA BLOGU

Słuchajcie. Mam nową wiadomość! Historię będzie także pisać moja przyjaciółka. Będzie się podpisywać jako Nadine . Będziemy pisać na zmianę . Jedną historię ona a jedną ja. Myślę , że pomimo dojścia na bloga mojej przyjaciółki i tak będziecie go odwiedzać. ;) Aha. DZIĘKUJĘ JESZCE RAZ ZA 100 WEJŚĆ!!!!!! Jesteście najlepsi ! ;D

Dzięki!

DZIĘKI WIELKIE ZA 50 WEJŚĆ PRZEZ TE TRZY DNI.;D

Julie 

Część 2

Część 2 

Adon pomyślała przez chwilę. 
-Konkretnie to przed domem Horensów. Niedaleko szkoły .Trzy przecznice dalej od szkoły. 
 Zerwałam się jak poparzona i wybiegłam w ledwo zawiązanych butach ubierając płaszcz. Śnieg nadal padał jak wcześniej. Biegłam jak najszybciej , chociaż to nie był mój chłopak. 
-Czekaj na mnie! - krzyczała przyjaciółka biegnąc za mną kilka metrów dalej. - Gdzie biegniesz! 
Odwróciłam się i popatrzyłam na nią. 
- Pod dom Horensów! - krzyknęłam i włożyłam do końca buty. Adon dobiegła do mnie po chwili.
- Dobrze , że się zatrzymałaś bo to tu.- powiedziała i wskazała palcem na dom. 
- O! Świetnie! A...w co był ubrany morderca. 
- Miał zwykły czarny płaszcz , czarne buty i był bez czapki. Włosy miał brązowe i lekko poczochrane. Tak naprawdę to był jakiś chłopak ze szkoły...
-Co!?- krzyknęłam. 
- Cicho!- zakryła mi ręką usta ale po chwili je odsłoniła. 
- Co?!- szepnęłam. Nie wierzyłam własnym uszom , że to był chłopak na dodatek ze szkoły. - Mniej więcej ile miał wzrostu? 
- Metr osiemdziesiąt. 
- Dobra. Pamiętaj ,żeby jutro przyjść do szkoły wcześniej  i wtedy zobaczymy kto to może być. 
- Okej.  
Wróciłam do domu i położyłam się spać. 


Jak narazie to tylko tyle , ponieważ za bardzo nie mam czasu. ;p Obiecuje , że dodam kontynuację trzeciej część jutro ewentualnie w niedzielę. 


Julie 




 

Część 1.


Dzień wyglądał tak samo jak każdy inny dzień szkolny.Gdy wróciłam do domu zjadłam obiad , odrobiłam lekcję i nauczyłam się na jutrzejszy sprawdzian z polskiego.Mimo,że mam z niego same piątki i czwórki to i tak za nim nie przepadam.Jak rodzice twierdzą po trzeciej gimnazjum powinnam iść do liceum humanistycznego , ponieważ dobrze uczę się nie tylko polskiego , ale i historii oraz WOS-a za to nie idzie mi z biologi i przedmiotów ścisłych.Po skończeniu była godzina dwudziesta zero osiem jak pokazywał zegar na biurku. Zbiegłam na dół, ubrałam buty, płaszcz , rękawiczki oraz czapkę.Była zimna a ciemno robiło się już o czwartej więc dzień nie trwał za długo chociaż zawsze coś.Śnieg padał obficie a drogi były zasypane więc samochody przez to nie jeździły. Moja przyjaciółka do której zmierzałam mieszkała trzy domy dalej.Zadzwoniłam do dzwonka przy drzwiach jej domu. 
-Hej.-powiedziałam gdy otworzyła drzwi.
-Cześć-odpowiedziała Adon.
-Jak tam?-spytałam ściągając płaszcz i rozwiązując sznurówki od butów. 
-Może być.- odpowiedziała zasmucona.
-Czemu? Co się stało? 
-Nie nic.Jest dobrze.
-Nie jest.Sama mówiłaś ,że może być więc o co chodzi.Mów albo wyjdę do swojego domu.
-Nie idź.-powiedziała
-Więc mów.
-No dobrze.-westchnęła.-Chris.
-Co Chris?-zaniepokoiłam się.
-Nie żyje.-zauważyłam u mojej przyjaciółki łzę , która spływa jej po policzku.Podeszłam do niej i przytuliłam ją.
-Ciii- szepnęłam.A ona rozpłakała się mocniej.Zaczęła szlochać-Spokojnie.
-Nie!Nic nie będzie dobrze!-powiedziała pociągając nosem.
Poszłyśmy do kuchni.Zrobiłam herbatę i usiadłyśmy na kanapie w  dużym pokoju.Rodziców Adon nie było ponieważ poszli do znajomych na kolację.Oprócz nas był jeszcze jej brat  ,Lucas który wcale się nie przejął tym ,że jego siostra cierpi z powodu zmarłego chłopaka.Adon zrobiła łyk ciepłego napoju i odstawiła kubek na stolik to kawy. 
-Już dobrze?-spytałam kładąc jej rękę na ramieniu. 
-Tak.Lepiej.-uśmiechnęła się.Jej makijaż był rozmyty od łez przez co wyglądała strasznie. 
-Jak to się stało? 
-Gdy Chris szedł ze szkoły ktoś go podszedł od tyłu i wbił...nóż  w serce.- znowu zaczęła płakać chociaż nie tak mocno jak wcześniej. 
-Nie powinnam o to pytać.-rzekłam ze smutkiem.
-Powinnaś.Przynajmniej wiesz o tym ode mnie niż z telewizji , gdzie prawie nigdy nie mówią prawdy. 
-Widziałaś to jak był napadany?
-Ni , ale widziałam jak morderca odchodzi od Chrisa.
-A gdzie to było?

 
 

Hej

Hej.Blog jest od niedawna.Założyłam go z myślą o tym ,że mogłabym podzielić się moją wyobraźnią. Myślę ,że chętnie będziecie odwiedzać go i także z miłą chęcią czytać moje historie. 

Julie <3